Γράφει η Χρύσα Κοζανιτά 

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέα, αν και στην Ελλάδα την γνωρίσαμε μέσα από αυτό. Γράφτηκε το 2015 και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, παρόλη τη μεγάλη του έκταση και τα στριφνά θέματα που θίγει. Οπωσδήποτε, η δημοτικότητα του βιβλίου οφείλεται έως κάποιο βαθμό στη γραφή της Yanagihara, η οποία ρέει, είναι εύκολη, ενώ τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο με γοργό ρυθμό, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να θέλει να πάει παρακάτω, ώρες - ώρες, μάλιστα, να αγωνιά για το παρακάτω. 

Το μεγάλο ατού του βιβλίου όμως, πέρα από τη γραφή και τη γοργή πλοκή, είναι ο βασικός χαρακτήρας του βιβλίου, ο Τζουντ. Ο Τζουντ είναι ένα από τα τέσσερα μέλη της φοιτητοπαρέας που συναντάμε στην αρχή του βιβλίου. Είναι όλοι τους γεμάτοι φιλοδοξίες και έτοιμοι να παλέψουν για να δουν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται. Ο Τζουντ στο χώρο της νομικής, ο Γουίλεμ σαν ηθοποιός, ο Μάλκολμ στο χώρο της αρχιτεκτονικής και ο Τζέι Μπι σαν ζωγράφος. Τελειώνοντας τις σπουδές τους, ανοίγουν τα φτερά τους στη Νέα Υόρκη, μια Νέα Υόρκη σύγχρονη, αγχωτική, δύσκολη, με τις ευκαιρίες να παρουσιάζονται η μία πίσω από την άλλη, αλλά το ίδιο εύκολα να ξεγλιστράνε μέσα από τα χέρια σου. 

Παρακολουθώντας την πορεία των τεσσάρων φίλων προς την επαγγελματική και προσωπική καταξίωση, καταλαβαίνουμε πολύ νωρίς ότι ο Τζουντ είναι αυτός που θα μας απασχολήσει κυρίως. Ο Τζουντ έχει ένα σκοτεινό παρελθόν, για το οποίο έχει κάνει σαφές ότι δεν θέλει να μιλάει, οπότε κανείς δεν επιμένει με ερωτήσεις. Ο Τζουντ έχει κάποια αναπηρία στο πόδι και περπατάει κουτσαίνοντας ελαφρώς, αλλά ούτε και γι' αυτό είναι πρόθυμος να δώσει εξηγήσεις. Επιπλέον, συνηθίζει να αυτοτραυματίζεται, κάποιες φορές πιο σοβαρά απ' ό,τι και ο ίδιος θα ήθελε. 

Η συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην σκιαγράφηση του συγκεκριμένου ήρωα, στην απόδοση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του και στην ψυχαναλυτική αιτιολόγησή τους. Πλάθει έναν χαρακτήρα κλειστό, έως και φοβικό, παρόλα αυτά εργασιομανή (όταν πλέον, μετά τα τριάντα του η καριέρα του έχει πάρει τον δρόμο της) και αρκετά κοινωνικό, ώστε να πηγαίνει σε πάρτυ, να οργανώνει συγκεντρώσεις στο σπίτι του και γενικά να θέλει να έχει μια υγιή ζωή, με ταξίδια, ανθρώπους γύρω του και πλήθος ενδιαφερόντων. Οι φοβίες και οι ανασφάλειές του είναι πάντοτε παρούσες, αλλά καταφέρνει να τις περιορίζει μέσω των φίλων του και μέσω της ίδιας της ζωής, η οποία, όπως το ίδιο το βιβλίο μοιάζει να μας ψιθυρίζει στο τέλος, είναι τόσο γλυκιά, που επόμενο είναι όλοι μας να θέλουμε να γευτούμε κάθε τι που μας προσφέρει. 

Ο αναγνώστης αρχίζει να συμπονά τον Τζουντ, με τις συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν του και το αργό ξετύλιγμα της παιδικής του ηλικίας και των βιωμάτων που τον στιγμάτισαν. Αρχίζει να κατανοεί τους λόγους που κάποιες στιγμές ο Τζουντ λυγίζει, δεν αντέχει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό και προκαλεί στον εαυτό του πόνο. Υπάρχουν στιγμές στο βιβλίο, που η υγεία και το σώμα του ήρωα βρίσκονται σε τέτοια δραματική κατάσταση, που ο αναγνώστης απορεί μέχρι πού μπορεί να φτάσουν οι ανθρώπινες αντοχές. Αλλά και οι αναγνωστικές αντοχές δοκιμάζονται στα συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου και σαν αναγνώστες αναρωτιόμαστε αν και πότε θα έρθει η λύτρωση για τον Τζουντ και τι μορφή θα έχει; 

Πολλά ακόμα θα μπορούσαν να ειπωθούν για αυτό το μεγάλο, από κάθε άποψη, μυθιστόρημα. Είναι δυνατό, είναι σύγχρονο, και πέρα από το κυρίως θέμα της παιδικής ηλικίας, η οποία μας ακολουθεί σε όλη μας τη ζωή, θίγει και άλλα σύγχρονα θέματα, όπως αυτό των σύγχρονων, ρευστών σχέσεων, για να καταλήξει στη δύναμη της φιλίας και να την καταδείξει ως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου. 

Μην φοβηθείτε τον όγκο του Λίγη Ζωή, θα το απολαύσετε! 

            Αγορά βιβλίου 

 

Comments powered by CComment