Γράφει η Χρύσα Κοζανιτά 

Αγαπημένη συγγραφέας η Ιωάννα Καρυστιάνη και επομένως βυθιστήκαμε στο νέο της μυθιστόρημα "Χίλιες ανάσες" με προσδοκίες. Η αρχή του μυθιστορήματος, άρα και η πρώτη και τόσο σημαντική εντύπωση, είναι κάτι σαν την προσωπική σφραγίδα της συγγραφέα: θάλασσα κι μία ιδιότυπη γραφή, που προσαρμόζει το συντακτικό και τη στίξη προς όφελός της, προς το σκοπό της: την αινιγματική διατύπωση, το αργό, γεμάτο ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, ξεδίπλωμα της πλοκής. Αυτή είναι η Ιωάννα Καρυστιάνη που αγαπάμε! 

Και βυθιζόμαστε ακόμα περισσότερο στην ανάγνωση...

Γνωρίζουμε τους ήρωες του βιβλίου, απλοί καθημερινοί ήρωες, σίγουρα όχι οι προνομιούχοι της ζωής. Είναι η Πηγή, που έχασε τον άντρα της κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, είναι οι δύο φίλες της, Πέπη και Πόπη, είναι η νεαρή κόρη της, και ένας αριθμός δευτερευόντων αλλά σημαντικών χαρακτήρων. Όλοι τους κάτοικοι του Κουκουτσιού, του επινοημένου από τη συγγραφέα ελληνικού νησιού.  

Το νησί αυτό η συγγραφέας καταφέρνει και το κάνει ιδανικό σκηνικό για την ιστορία παλιών μυστικών που μας αγηφείται. 

Μικρός, χαρακτηριστικός διάλογος μεταξύ της κεντρικής ηρωίδας Πηγής και του Ισίδωρου, ενός φίλου από τα παιδικά της χρόνια: 

-Τελικά, στα μικρά μέρη δεν χάνεται, δεν ξεχνιέται τίποτε, είπε εκείνος βραχνά, ακούμπησε την κούπα και σηκώθηκε. Τα γυαλιά του είχαν θολώσει από τους υδρατμούς, τα έβγαλε, τα στέγνωσε στο μανίκι του. 

Στα αποστολικά του μάτια η θλίψη εφτάψυχη, ωστόσο με διαφάνεια ακριβού κρυστάλλου, μέσα τους υπήρχε όλος, ο τότε και ο τώρα, ένας φίλος. 

- Όπως ερχόμουνα είπε, ο μισός μας ουρανός ήταν μουντός και η θάλασσα μολυβένια με τρεις γυαλιστερές αλουμινένιες φάσες, πάνω - κάτω όπως η ζωή μας, χαμογέλασε.

Μέσα από την ιστορία που στήνει η συγγραφέας, επιδιώκει και καταφέρνει να ασκήσει μια κριτική στην κοινωνία, την πολιτική και την ιδεολογία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Καταφέρνει και κάνει τον αναγνώστη να προβληματιστεί πάνω σε ζητήματα όπως το προσφυγικό, η αλληλεγγύη, η κοινωνική ζωή και οι διαπροσωπικές σχέσεις, η φιλία. 

Ο έρωτας βρίσκεται σε αυτό το βιβλίο παρών σε κάθε σελίδα και μάλιστα ο πρώτος έρωτας, με όλες του τις συνέπειες στην ψυχή του ανθρώπου και κάποιες φορές, στην ψυχή και στην ζωή περισσότερων από δύο ανθρώπων. 

Επίσης, το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στη νέα γενιά, που αναζητά την επανάσταση, που θέλει να κάνει τη διαφορά σε αντίθεση με τους παραιτημένους, ή βολεμένους ή ηττημένους μεγαλύτερους, είναι ένας ακόμα κεντρικός θεματικός πυρήνας του μυθιστορήματος. 

Παράξενος και υπερφορτωμένος ο κόσμος των μεγάλων, είναι λες και όλοι έχουν ένα βαρύ καβούκι στην πλάτη τους και πάνε αργά, σαν χελώνες, ενώ ο δρόμος τούς είναι γνωστός, η πεπατημένη. 

Η ίδια λαχταρούσε να τρέξει, να τρέξει κι εκεί που δεν ήξερε πώς πάνε, τι θα βρει και πόσο θα κάτσει, στην ηλικία της το πολύ και το για πάντα δεν έμοιαζε κατορθωτό, κάθε δοκιμή μια δοκιμασία του όσο πάει και όσο κρατήσει, ίσως μια σπίθα εδώ, δυο σπίθες παρακεί, κάμποσες ολόγυρα, προσάναμμα μπας και προκύψει το συθέμελο ταρακούνημα...

Το τέλος του μυθιστορήματος βρίσκει τον αναγνώστη απροετοίμαστο, να κλείνει το βιβλίο και να αναλογίζεται πόσο πολύ απόλαυσε τις 300 και πλέον σελίδες που προηγήθηκαν. 

     Αγορά βιβλίου με -10%

Comments powered by CComment