Η συνέντευξη για δουλειά είναι μια εμπειρία, που ακόμα και τους ψύχραιμους και ήρεμους ανθρώπους, τους γεμίζει στρες. Και αυτό είναι απολύτως φυσικό, γιατί γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι όλα θα κριθούν από κάποιες απαντήσεις που θα δώσεις και από το αν οι δικές σου απαντήσεις ήταν καλύτερες από των άλλων υποψηφίων.

Στο δύσκολο έργο της προετοιμασίας για μια πετυχημένη συνέντευξη έρχονται να μας προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια δύο πρακτικοί οδηγοί. Ο πρώτος με τίτλο "Γιατί εσύ;" του James Reed, από τις εκδόσεις Διόπτρα. Πέρα από το γεγονός ότι τα βιβλία αυτοβοήθειας των εκδόσεων Διόπτρα είναι πολύ προσεγμένα και ποιοτικά, το συγκεκριμένο είναι γραμμένο από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας REED, της κορυφαίας εταιρείας εύρεσης εργασίας στη Μεγάλη Βρετανία. Αξιολογώντας στοιχεία από τα 3.000 στελέχη της εταιρείας που διενεργούν συνεντεύξεις για κάθε είδους θέσεις, συγκέντρωσε στο "Γιατί εσύ;" τις 101 πιο βασικές ερωτήσεις που είναι πιθανόν να κληθεί να απαντήσει κάποιος άνθρωπος που ψάχνει για δουλειά.

Ο Reed αναλύει κάθε ερώτηση εξηγώντας την πραγματική της σημασία και τη φιλοσοφία της απάντησης που χρειάζεται. Το «Γιατί Εσύ;» δεν είναι λυσάρι που να ζητάει από τον αναγνώστη να παπαγαλίσει απαντήσεις. Για να είμαστε ειλικρινείς, αν ψάχνετε κάτι τέτοιο μπορείτε πολύ εύκολα να αφιερώσετε 5 με 10 λεπτά ψάχνοντας για ερωτήσεις-απαντήσεις στο Google. Θα βρείτε μερικές χιλιάδες πιθανές και απίθανες γραμμένες από πιθανούς και απίθανους τύπους, που είτε δεν έχουν εμπειρία στο θέμα, είτε έχουν τη λάθος εμπειρία στο θέμα. Και αν καταφέρετε απλώς να παπαγαλίσετε αυτές τις ερωταπαντήσεις, τότε συγχαρητήρια! Θα πάτε σε μια συνέντευξη, θα βρεθείτε απέναντι σε έναν άνθρωπο που θα κάνει τις ίδιες ερωτήσεις σε 100 άτομα και –μαντέψτε– θα δώσετε την ίδια απάντηση που έδωσαν και οι άλλοι 100. Όχι και ό,τι καλύτερο, έτσι δεν είναι;

Το «Γιατί Εσύ;» προσφέρει inside συμβουλές που δίνουν αυτοπεποίθηση στον συνεντευξιαζόμενο, μειώνουν το άγχος του και τον βοηθούν να δείξει τον αληθινό του εαυτό. Αφού διαβάσετε τις 300 σελίδες του βιβλίου, θα έχετε βάλει το mentality σας σε μια σωστή τροχιά για να ανταπεξέλθετε άριστα σε εύκολες, δύσκολες, απίθανες, επικίνδυνες ερωτήσεις.

Το δεύτερο βιβλίο είναι το "Συγχαρητήρια προσλαμβάνεστε" του Μάριου Μανιάτη. Ο συγγραφέας υπόσχεται ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα βοηθήσει απλά τον ενδιαφερόμενο να ξεπεράσει το άγχος της συνέντευξης, αλλά θα τον κάνει να την απολαύσει κιόλας. Το βιβλίο περιέχει:

- πλήθος από ασκήσεις
- ιδέες και συμβουλές
- roleplay βασισμένα σε σενάρια για την καλύτερη κατανόηση της θεωρίας
- tips για ένα "έξυπνο" βιογραφικό σημείωμα

Επίσης, εξοικειώνει τον αναγνώστη με κάποιους δημοφιλείς όρους των εργοδοτών, όπως ενσυναίσθηση, αποτελεσματική επικοινωνία, συναισθηματική νοημοσύνη, ηγεσία, εταιρική κουλτούρα κλπ.

γιατί εσύ

Απόκτησέ το

συγχαρητήρια προσλαμβάνεστε

Απόκτησέ το

 

Write comment (0 Comments)

Bob Dylan

Το φετινό Nόμπελ Λογοτεχνίας απονεμήθηκε στον Αμερικάνο τραγουδοποιό και ποιητή Bob Dylan! Οι αντιδράσεις ποικίλουν: έκπληξη, σοκ, ενίοτε ειρωνεία και απαξίωση. Δεν θα έπρεπε όμως, γιατί μπορεί στην Ελλάδα να μην το γνωρίζουμε, αλλά ο Dylan βρίσκεται σταθερά τα τελευταία χρόνια στην πρώτη δεκάδα των άτυπων φαβορί. Ο Bob Dylan γεννήθηκε στις 24 Μαΐου του 1941 και εδώ και πέντε δεκαετίες έχει επηρεάσει τη μουσική και την κουλτούρα όχι μόνο της Αμερικής, αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Πολλοί δημοσιογράφοι τον έχουν περιγράψει ως εκπρόσωπο της γενιάς του, ενώ πάντα οι στίχοι του είχαν έντονα κοινωνικά και αντιπολεμικά μηνύματα. 

Σύμφωνα με τη μόνιμη γραμματέα της Σουηδικής Ακαδημίας, ο Μπομπ Ντίλαν κέρδισε το βραβείο «επειδή δημιούργησε νέες ποιητικές εκφράσεις μέσα στη μεγάλη αμερικάνικη μουσική παράδοση», ενώ τόνισε ότι για 54 χρόνια ο Ντίλαν εφευρίσκει ξανά και ξανά τον εαυτό του. Σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου πρότεινε στο κοινό το Blonde on Blonde που είναι ένα εξαιρετικό δείγμα του ιδιοφυούς τρόπου με τον οποίο ο Ντίλαν φτιάχνει ρυθμό και σκέφτεται. Ο Ντίλαν είναι ο 259ος Αμερικάνος που του απονέμεται βραβείο Νόμπελ και ο πρώτος που κερδίζει Νόμπελ Λογοτεχνίας από το 1993 που είχε κερδίσει η Toni Morrison. Η γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας σημείωσε ότι αν και η επιλογή μοιάζει ασυνήθιστη, αν κοιτάξουμε πίσω για 5.000 χρόνια θα συναντήσουμε τον Όμηρο και τη Σαπφώ, οι οποίοι έγραψαν ποιητικά κείμενα τα οποία προορίζονταν να παιχτούν μπροστά σε κοινό, όπως ακριβώς και ο Μπομπ Ντίλαν.

Πράγματι, ο Bob Dylan, από το ξεκίνημά του ακόμα, αντλεί στοιχεία από την πραγματικότητα γύρω του και τα μετουσιώνει σε τέχνη, η οποία συνομιλεί με σπουδαία λογοτεχνικά κείμενα, κυρίως Αμερικανών αλλά και άλλων συγγραφέων. Για παράδειγμα, το "Desolation Row", πέρα από ένα αριστούργημα από μόνο του, βρίσκεται σε εμφανή διάλογο με την "Έρημη Χώρα" του T. S. Eliot. Αλλού εντοπίζουμε διακείμενα με τον Edgar Allan Poe.

Θα ήταν πέρα από τις προθέσεις του παρόντος άρθρου να προχωρήσουμε σε μια ενδελεχή λογοτεχνική κριτική των ποιημάτων του βραβευμένου τραγουδοποιού. Θα αφήσουμε μονάχα το τελευταίο μας σχόλιο, που είναι και η κυρίαρχη αίσθησή μας μετά τη φετινή βράβευση: ο φετινός νικητής του Νόμπελ Λογοτεχνίας έχει επηρεάσει τόσο πολύ τον λεγόμενο δυτικό κόσμο με το έργο του, που δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι θραύσματα αυτού του έργου βρίσκονται στο συλλογικό ασυνείδητο όλων μας.

Write comment (0 Comments)

"Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό": ένας τίτλος που μας δημιουργεί πλήθος συνειρμούς. Από τη μία η Κοκκινοσκουφίτσα, από την άλλη το κοριτσάκι με το κόκκινο παλτό στη Λίστα του Σίντλερ και τέλος το χρώμα κόκκινο καθεαυτό, που παραπέμπει πάντα σε κάτι έντονο. Απλά "έντονο" όμως είναι ένας πολύ χλιαρός χαρακτηρισμός για το πρώτο βιβλίο της Kate Hamer, που έχει δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση. 
Πρόκειται για την ιστορία απαγωγής της Κάρμελ, της μικρής ηρωίδας του βιβλίου, αφηγημένη από δύο οπτικές, της ίδιας της Κάρμελ και της μητέρας της. Αυτή η εναλλαγή οπτικής γωνίας είναι που κάνει το βιβλίο εξαιρετικά αγωνιώδες. Όπως τόσο εύστοχα αναφέρει η Library Journal, το μυθιστόρημα είναι "τόσο αγωνιώδες που αποτελεί τεστ για το πόσο γρήγορα μπορείτε να διαβάσετε μια σελίδα".
Απλά να προσθέσουμε ότι η αγωνία δεν είναι το μόνο που κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει. Πρόκειται για ένα καλοστημένο μυθιστόρημα, που θα απολαύσει ο αναγνώστης, τόσο για την πλοκή, όσο και για την γλώσσα και για την ψυχογράφηση των ηρώων του. Στα συν της συγγραφέα και η ικανότητά της να αποδίδει τον παιδικό ψυχισμό και τον παιδικό τρόπο σκέψης με απόλυτη επιτυχία. 

Μικρό δείγμα:

Μέσα στο δάσος κάθομαι ανακούρκουδα, λαχανιασμένη, πίσω από μια συστάδα από φτέρες. Τους βλέπω μέσα από τα φύλλα να στέκονται στο μισοσκόταδο γύρω από τη φωτιά και να δείχνουν προς τα δέντρα. Να ο γέρος - φαίνεται σαν παιχνιδάκι από δω που είμαι - πηγαίνει να φέρει το γαϊδουρόδερμά του από το φορτηγό.

Κλείνω σφιχτά τα μάτια μου και προσπαθώ να μείνω ήρεμη και χώνω τα δάχτυλά μου στο απαλό χώμα. Έπειτα ακούω ένα ντουπ, ντουπ, ντουπ καθώς ο γέρος πλησιάζει. Περνάει μπροστά από τις φτέρες σπρώχνοντάς τες πάνω στο πρόσωπό μου. 

Τον ακούω πολλή ώρα να περπατάει μέσα στο δάσος. Όταν με πλησιάζει, ακούγεται σαν λύκος που κυνηγάει και οσμίζεται. Αλλά λίγο μετά ακόμα κι ο λύκος παραδίνεται. Επιστρέφει στη φωτιά και τον βλέπω να κοιτάζει τις φλόγες. Μερικές φορές η Ντόροθι στέκεται με τα χέρια στη μέση, κοιτάζει κι αυτή μες στα δέντρα, η μακριά της φούστα σχεδόν αγγίζει το έδαφος. 

Κι ύστερα, σκοτάδι: σηκώνομαι όσο πιο αθόρυβα μπορώ και στρέφομαι προς το δάσος. Έχει σκοτάδι εκεί μέσα και ακούγονται ήχοι, ζώα που κινούνται. Τι να κάνω τώρα; Να μπω στο δάσος μες στη νύχτα, και να με φάει ένας κανονικός λύκος ή να χαθώ και να πεθάνω από την πείνα; Το δάσος είναι πολύ τρομαχτικό μες στο σκοτάδι. Θα έχε φαντάσματα έτοιμα για διασκέδαση και παιχνίδια - θα μου τραβάνε τα μαλλιά και θα με τσιμπάνε με τα σκελετωμένα τους δάχτυλα. Σχεδόν τα ακούω να γλείφουν τα γυμνά τους δόντια με αόρατες γλώσσες. 

Αγόρασέ το σε προνομιακή τιμή 

Write comment (0 Comments)
  • Κάθε άνθρωπος δεν είναι απλά ο εαυτός του. Είναι το μοναδικό, συγκεκριμένο, πάντα σημαντικό και αξιόλογο σημείο όπου διασταυρώνονται τα φαινόμενα του κόσμου, με τρόπο ξέχωρο, μοναδικό (Ντέμιαν)
  • Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου (Ντέμιαν)
  • Ο πατέρας... το θεμέλιο που κάθε άντρας πρέπει να γκρεμίσει για να μπορέσει να βρει τον αληθινό του εαυτό (Ντέμιαν)
  • Ακόμα και η πιο μαύρη και δυστυχισμένη ζωή, ανάμεσα στην άμμο και τα βράχια, έχει τις φωτεινές της ώρες και τα μικρά λουλούδια της ευτυχίας (Ο Λύκος της Στέπας)
  • Μόνο το χιούμορ, αυτή η μεγαλοφυής επινόηση των προορισμένων στην πιο μεγάλη καταπίεση, των σχεδόν τραγικών τύπων, των δυστυχισμένων ανθρώπων, που η μοίρα ωστόσο τους έχει προικίσει με υψηλά χαρίσματα, μόνο το χιούμορ (ίσως η πιο χαρακτηριστική και μεγαλοφυής επίδοση της ανθρωπότητας), κατορθώνει το αδύνατο, υπερβαίνει και ενώνει όλες τις περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα στις ακτίνες του πρίσματός της (Ο Λύκος της Στέπας)
  • Η υπακοή είναι σαν το φαγητό και το νερό - αν σου λείψει για καιρό, δεν αντέχεις (Ο Λύκος της Στέπας)
  • Αυτός που ξέρει να ζει στο παρόν, που ξέρει να εκτιμάει το κάθε λουλούδι στο δρόμο και το κάθε παιχνίδισμα της στιγμής, δεν κινδυνεύει από τη ζωή (Ο Λύκος της Στέπας)
  • Μια ώρα περισυλλογής, μια στιγμή φρόνησης και προβληματισμού, κατά πόσο ο καθένας είναι συνένοχος για την αταξία και την κακία στον κόσμο, θα αρκούσε - αλλά, για δες, κανείς δεν το θέλει αυτό! (Ο Λύκος της Στέπας)

λύκος της στέπας

Αγόρασέ το

Τα βιβλία του Hermann Hesse στην Λογοτεχνούπολη

Write comment (0 Comments)

Κριτική βιβλίου από την Χρύσα Κοζανιτά

Τα Σακιά της Ιωάννας Καρυστιάνη κυκλοφόρησαν το 2010 και απέσπασαν το Βραβείο Μυθιστορήματος περιοδικού Διαβάζω 2011. Πρόκειται για ένα αναμφίβολα σκοτεινό ή... μαύρο μυθιστόρημα (όπως το χαρακτηρίζει η ίδια η δημιουργός του), με την έννοια ότι κεντρικός θεματικός πυρήνας του είναι τα βάσανα που κουβαλάει ο κόσμος στις πλάτες του, δηλαδή τα "σακιά" του, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις τυχαίνει να είναι ασήκωτα. 

Κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος είναι η Βιβή Χολέβα, της οποίας τη ζωή παρακολουθούμε από τα παιδικά της χρόνια ως τα πενήντα της, που είναι και το αφηγηματικό παρόν του βιβλίου. Να σημειωθεί, ότι η γραφή του μυθιστορήματος δεν είναι γραμμική, οπότε οι πληροφορίες που λαμβάνει ο αναγνώστης για τη ζωή της ηρωίδας γίνονται αποσπασματικά, μέσα από αναδρομές, όμορφα δεμένες στην ροή της αφήγησης. 

Δεύτερο κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου, είναι ο γιος της Βιβής, Λίνος, ο οποίος, ακριβώς όπως και η μάνα του, δεν βίωσε την καλύτερη παιδική ηλικία. Και οι δυο τους έζησαν μέσα σε μια επιβεβλημένη σιωπή, αόρατοι σχεδόν, και έμαθαν από πολύ τρυφερή ηλικία να μην αντιδρούν, να μην εκφράζουν τις επιθυμίες τους, να μην εκφράζονται γενικά. Δεν τσίριξαν σαν παιδιά, δεν απαίτησαν, δεν τρίφτηκαν σε καμιά αγκαλιά. 

Πέρα απ' αυτό, ο Λίνος έχασε τον πατέρα του στην τρυφερή ηλικία των οχτώ ετών κι έμεινε μόνος με τη μάνα του και τη συχνή συντροφιά της νονάς του και καλής φίλης της μητέρας του, η οποία τον βίασε όταν εκείνος βρισκόταν στην εφηβεία. Όλα αυτά, μαζί με την σιωπή και την έλλειψη οποιασδήποτε επικοινωνίας με τη μητέρα του, τον διαλύουν ψυχολογικά. Ο Λίνος νιώθει να βουλιάζει σιγά - σιγά, να χάνει τον εαυτό του και να χάνεται από την πραγματικότητα. Γύρω στα είκοσι διαπράττει τρία φριχτά εγκλήματα. Το δικαστήριο αποφασίζει ισόβια...

Η προφορικότητα της γραφής της Καρυστιάνη είναι και σε αυτό το μυθιστόρημα παρούσα, όπως επίσης και η τεχνική της να αποκαλύπτει τα μυστικά της πλοκής αργά - αργά, με πολλά μπρος πίσω στην αφήγηση και πολλές παρενθέσεις. Οι συγκεκριμένες τεχνικές κάνουν την ανάγνωση του μυθιστορήματος απολαυστική και εντείνουν, άλλοτε την περιέργεια και άλλοτε την αγωνία του αναγνώστη. 

Η ψυχογραφική δεινότητα της συγγραφέα αποδεικνύεται σε αυτό το μυθιστόρημα ιδιαίτερα ευαίσθητη και καίρια, εφόσον δημιουργεί δύο ολοζώντανους χαρακτήρες, που μέχρι το τέλος του βιβλίου, καταφέρνουν να στοιχειώσουν τον αναγνώστη. 

Σαν εξαίρετη σκηνή ξεχωρίσαμε την επίσκεψη μητέρας και γιου στο σπίτι ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που φροντίζει η Βιβή. Μάνα και γιός βρίσκουν τους ηλικιωμένους βουτηγμένους στα περιττώματά τους και έχουμε μια λεπτομερή περιγραφή του δωματίου, της οσμής που επικρατεί στο δωμάτιο, της προσπάθειας που κάνει η Βιβή να τους καθαρίσει. Και είναι αυτή η σκηνή, τελικά, μια υπέροχη μεταφορά για τη ζωή τη δική της και του Λίνου, που από την αρχή είναι βουτηγμένη στα περιττώματα. Και είναι αυτή η οσμή και η θέα, που κάτι "κάνουν" στην ψυχή του Λίνου, που τον βλέπουμε, για πρώτη φορά και τελευταία φορά σε όλη την έκταση του βιβλίου, λαλίστατο, να απευθύνει μια συγκλονιστική προσευχή στην Παναγία. 

Εξαίρετο βρήκαμε και το ρόλο που αποδίδει η συγγραφέας στη θάλασσα, έναν ρόλο λυτρωτικό και καθαρτικό. Έχοντας διαβάσει το Σουέλ, ένα από τα προηγούμενα μυθιστορήματα της συγγραφέα, μπορούμε με ασφάλεια μάλλον να συμπεράνουμε ότι λατρεύει τη θάλασσα και πιστεύει στην δύναμή της. 

Το τέλος του βιβλίου, στο οποίο α αναγνώστης αδημονεί να φτάσει, είναι η μια χαραμάδα φωτός, είναι αυτό ακριβώς που λείπει από το υπόλοιπο μυθιστόρημα. Είναι μια ματιά αισιοδοξίας για το παρακάτω, γι' αυτό που έρχεται. Είναι η φωνή της συγγραφέα στο αυτί μας που μας ψιθυρίζει "Όλοι κουβαλάμε το δικό μας σακί. Σταμάτα να γκρινιάζεις και προχώρα"

Τα Σακιά είναι ένα ακόμα άρτιο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη, το οποίο προτείνουμε τόσο σε αυτούς που αγαπάνε τη γραφή της, όσο και σε αυτούς που δεν την έχουν γνωρίσει ακόμα. 

 

Αγόρασέ το

Τα βιβλία της Ιωάννας Καρυστιάνη στην Λογοτεχνούπολη

 

Write comment (0 Comments)

Σελίδα 10 από 13